AAN DE PRAAT MET ALAN VANDEPUTTE
Woonachtig in Brugge, maar met roots in Kortrijk. Wat loopt hij hier op ons KTA te doen? Naast het geven in de loop der jaren van een twintigtal vakken ne het actief lid zijn van een tiental comités, kennen we hem vooral als iemand met een zeer goed gevoel voor humor. Het soort humor van de onliners en de gevatte ripostering. In het Engels hebben ze daar het woord "witty" voor. In het Vlaams zeggen ze "tes ne roaren wiedie".

Je hebt zelf ook op de schoolbanken gezeten: welke waren je lievelingsvakken? Welke vakken zag je niet zo zitten? Herinner je je een pittige anekdote uit je schooltijd? Was het vroeger beter? Of niet? Hoe heb je het onderwijs zien evolueren?
Lang geleden waren mijn lievelingsvakken talen - Engels in het bijzonder - geschiedenis, aardrijkskunde en economie. Talen vond ik altijd al handig om te beheersen. Geschiedenis omdat je nu eenmaal moet weten wat er vroeger gebeurd is, om conclusies te trekken en hopelijk veel sommiteiten te vermijden.
Aardrijkskunde was leuk en interessant, omdat de leerkracht steeds weer een onverwachte manier vond om ons zaken bij te brengen. Je vergeet nooit meer de oliecrisis en autoloze zondagen in 1973 nadat je een volwassen man van op een lessenaar een liedje van Vader Abraham hoort zingen over de desbetreffende problematiek.
Economie vond ik interessant omdat ik ik dacht dat ik dat ooit nog wel eens nodig zou kunnen hebben. En zie... als je bedrijfsbeheer geeft, is economie inderdaad wel handig om iets over te weten. Aan wiskunde en chemie heb ik echter altijd een broertje dood gehad.

Stel je bent eerste minister: wat pak je dringend aan?
Mijn gebid en bril. Of bedoelde je iets anders?

Wat zie je in de wereld van vandaag verkeerd lopen? Welke zijn volgens jou de belangrijkste bedreigingen waarmee wij vandaag en onze jongeren in de toekomst zullen worden geconfronteerd? Of zie je eerder gunstige ontwikkelingen.
Het baart me zorgen dat heel wat mensen denken dat de overheid onze toekomst om zeep helpt en dat men niets kan ondernemen. Alles blijft toch steeds bij het oude! Neen, we kunnen allen op ons eentje een klein verschil maken. En mij is altijd verteld dat vele kleintjes een groot maken. Laten we even kleinschalig beginnen: als ik vandaag mijn stukje papier niet op de speelplaats laat vallen, is er al één minder om opgeraapt te worden. Misschien denkt er morgen nog iemand als ik en dat zijn er al twee. Wie weet wordt zo het afvalprobleem op de speelplaats nog opgelost. En volgens mij gaat deze eenvoudige theorie voor heel wat zaken op.
Natuurlijk zijn er ook tal van gunstige ontwikkelingen, die mogen we zeker niet vergeten, maar we mogen niet stilvallen.

Vrouwen knijpen een tube tandpasta in het midden, mannen doen die toiletbril niet naar beneden. Kun jij ook een voorbeeld geven van zo'n kleine ergernis, een onbelangrijk iets, maar waar je het toch behoorlijk van op je zenuwen krijgt.
Heb je even? Al vaak heb ik mij geërgerd aan de veramerikanisering van onze maatschppij: halloween, valentijn wordt ook alsmaar meer gecommercialiseerd, de emmers popcorn en sloten cola die men in de bioscoop vakkundig en zelfzeker naar binnen werkt, ... en zo kan ik nog even doorgaan.
Maar wat wij meer en meer gaat irriteren is dat men overal een mening over heeft en dat die mening steeds kenbaar moet gemaakt worden. Halve radioprogramma's worden gevuld met mails van luisteraars die opmerkingen maken over het gesprek dat zonet gevoerd werd en dan is het nog vaak om te wijzen op een verspreking of een andere banale fout. Het loopt helemaal de spuigaten uit als men commentaar op commentaar gaat geven. Hebben die mensen echt niets beters te doen.

Hoe vul je je vrije tijd? Wat is volgens jou een droomvakantie
Vrije tijd is voor mij lezen. Ik vind het zalig om helemaal in m'n eentje te verdwijnen in een boek en de personages. Boek van Tom Sharpe en John Irving bijvoorbeeld zal ik nooit laten liggen. Strandvakanties zijn niet aan mij besteed. De ideale vakantie voor mij is een city trip. veel bezichtigen, de lokale cultuur opsnuiven, genieten van een terrasje, lekker eten en dan thuis beseffen dat er nog tal van plaatsen zijn die je nog neit gezien hebt. Wat kan een mens nog meer wensen?

Hoe schat je jezelf sportief in? Doe je aan sport? Genoeg? Zou het meer mogen/moeten
Ik kan zelf niet zeggen dat ik passief aan sport doe. Vroeger liet de gezondheid dat niet zo toe en had ik een mooi excuus om niet aan sport te hoeven doen. Nu gaat die vlieger echter niet meer op, maar ben ik ook niet meer op zoek naar een uitvlucht. Soms denk ik wel eens dat ik dringend wat aan sport moet gaan doen. Gelukkig gaat die gedachte ook snel weer over. Ik heb bewondering voor mensen die weer en wind trotseren om hun favoriete sport te beoefenen en ben zelfs wat jaloers als je ziet hoe ze daarvan kunnen genieten, maar ook dat gevoel blijft niet lang hangen.

Is er een film of boek of tv-programma of cd of concert... dat het voorbije jaar of jaren een bijzondere indruk heeft gemaakt op jou?
Heel recentelijk heb ik een documentairefilm "Super Size Me" van Morgan Spurlock gezien. De Amerikaan, die in tegenstelling tot zijn gemiddelde landgenoot zeer gezond eet en veel beweegt, ging voor een maand op een McDonalds-dieet. Hij at enkel voedsel dat hij bij McDonalds kocht. Het is angstaanjagend wat ongezonde voeding op die korte tijd kan doen met een mens. Misschien moeten onze leerlingen die documentaire eens te zien krijgen, want ik vrees dat ook wij hier in Europa steeds ongezonder gaan eten (en voor wie het aangelangt: er komen een pak VOET'en aan bod).
Verder heb ik het afgelopen jaar enorm genoten van "A prayer for Owen Meany" van John Irving. Een boek dat ik over enkele jaren beslist nog eens opnieuw zal lezen.

Welke gastronomisch hoogstandje tover je uit je pot, als je daar zelf moet in roeren? M.a.w.: geef eens een tip voor een superlekker receptje.
Ik behoor tot de categorie van de bevolking die passief culinair bezig is. Ik heb een vriendin die nog steeds beweert dat zij zeer graag kookt, dus waarom zou ik haar dat plezier ontnemen. Zeer moeilijk ben ik daar ook niet in, zolang het maar geen plakgekookte sootfpotjes zijn waar elke hap dezelfde smaak heeft, is voor mij alles goed. Wel hecht ik veel belang aan het randgebeuren. Eten doe je in een rustige, verzorgde omgeving en aan een keurig gedekte tabel, dus niet in een grote muffe zaal, met een wegwerp bord met plastiec bestek en dito beker.

Toch wel, je wint de Loto, de volle pot: wat doe je daarmee?
Kan je me ook vertellen wanneer ik die volle pot zal winnen? Dan zorg ik ervoor dat ik tegen dan wel precies weet wat gedaan. Wellicht zou dat het gekende reizen en, een wat confortabelere wagen, wat vaker op restaurant gaan,...


In de voormiddag naar het strand. Tijdschriftje lezen, bijvoorbeeld "Story" of "Dag Allemaal". Eventueel ook een bezoekje aan een of ander "arcade games palace". 's Middags een snelle plastic hap en dan op weg naar Bellewaerde. Zeker El Toro en de Piratenboot niet vergeten. 's Avonds lopen we eerst nog eens binnen bij Mc Donalds (de Big Maac of een Crispy Mc Bacon), vóór we met een liter cola plaats nemen in de zachte zetels van een kinepoliszaal. Bijvoorbeeld het psychologische drama "John Tucker must die" of de zesde sequel van "Pirates of the Caribbean". Wie ooit eens een verrassingsdag wil organiseren voor Alan heeft hier een ideetje. We horen Alan al meezingen met Lou Reed: "Such a perfect day".

Alan, het gaat je goed!